Połączenie pióro–wpust polega na wsunięciu występu (pióra) jednego elementu w rowek (wpust) drugiego elementu. Taka geometria zapewnia prowadzenie i ustalenie położenia części względem siebie, co ułatwia montaż i zwiększa powierzchnię styku.
W typowych zastosowaniach stolarskich jest to połączenie stałe, ponieważ po złożeniu elementów dąży się do tego, aby nie pracowały one swobodnie względem siebie. Żeby złącze nie rozsuwało się pod obciążeniem i nie powstawały szczeliny, najczęściej stosuje się klej do drewna (oraz docisk, np. ściski) do czasu związania spoiny.
Stwierdzenie "połączenie na stałe, które nie wymaga użycia kleju" jest w praktyce mylące: samo zazębienie pióra i wpustu ułatwia pasowanie, ale bez utrwalenia (np. klejem) złącze może się rozluźniać i nie osiąga typowej trwałości.
Odpowiedzi opisujące "połączenie ruchome" nie pasują do funkcji pióra–wpustu w stolarstwie. Połączenia ruchome projektuje się po to, aby elementy miały zaplanowany zakres ruchu (np. obrót, przesuw), natomiast pióro–wpust służy przede wszystkim do stabilnego zespolenia i pozycjonowania, a nie do pracy jako mechanizm.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w złączu celem jest trwałe zespolenie powierzchni drewnianych, a geometria zwiększa pole styku i ustala położenie, to w większości zadań egzaminacyjnych będzie to klasyfikowane jako połączenie stałe, zwykle klejone.
