Głębia ostrości (DOF) to zakres odległości przed i za punktem ustawienia ostrości, w którym obiekty są odbierane jako ostre. W praktyce DOF zależy głównie od: wartości przysłony (liczby f), ogniskowej oraz odległości od fotografowanego obiektu.
Kluczowe jest rozróżnienie dwóch rzeczy:
- Wartość przysłony (liczba f) – zapis typu f/2.8, f/8, f/16.
- Fizyczny otwór przysłony – realny "rozmiar dziury", przez którą wpada światło.
Im większa liczba f (np. f/16), tym mniejszy otwór przysłony. Taki mniejszy otwór powoduje, że stożki rozmycia są mniejsze, a więc więcej planów kadru mieści się w akceptowalnej ostrości. Dlatego większa DOF występuje przy dużej wartości przysłony (małym otworze), a nie przy małej wartości f.
Dlaczego odpowiedź poprawna jest poprawna?
Bo przeczy stwierdzeniu z pytania i wskazuje prawidłową zależność: większa liczba f → mniejszy otwór → większa głębia ostrości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Tak, to stwierdzenie jest prawdziwe." – myli małą wartość f z większą DOF. W rzeczywistości f/1.4–f/2.8 daje zwykle bardzo płytką DOF (np. portret z rozmytym tłem).
- "DOF nie zależy od przysłony." – to nieprawda, przysłona jest jednym z trzech podstawowych czynników wpływu na DOF.
- "DOF zależy tylko od odległości." – to błąd uproszczenia. Odległość jest ważna, ale ogniskowa i przysłona również silnie zmieniają DOF.
Wskazówka praktyczna: w krajobrazie często wybiera się f/11–f/16 dla dużej DOF, ale zbyt mocne domykanie (np. bardzo wysokie liczby f) może zwiększać ryzyko dyfrakcji i spadku ostrości obrazu.
