Pojęcie oczka (mesh) w teorii obwodów oznacza najmniejszą zamkniętą pętlę w obwodzie planarnym. "Zamknięta" znaczy, że można przejść po przewodach i elementach obwodu tak, aby wrócić do punktu startu bez "urwania się" ścieżki. "Najmniejsza" znaczy, że w jej wnętrzu nie ma już kolejnej, mniejszej pętli.
Aby poprawnie zliczyć oczka, warto zastosować stałą procedurę:
- najpierw zidentyfikuj węzły (punkty połączeń przewodów/elementów),
- następnie rozpoznaj zamknięte ścieżki,
- na końcu odróżnij pętle "złożone" od oczek (czyli pętli elementarnych).
W tym zadaniu oczek jest 2, bo obwód można rozłożyć na dwie niezależne, elementarne pętle (dwie "komórki" obwodu w sensie analizy oczkowej). To właśnie taka liczba równań prądów oczkowych byłaby potrzebna w analizie oczkowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "1" pojawia się, gdy ktoś traktuje cały układ jako jedną pętlę i nie rozróżnia oczka od pętli złożonej albo pomija jedną z pętli wynikającą z rozgałęzienia.
- "3" to typowy efekt nadliczania: uczeń uznaje każde rozgałęzienie (np. dołączenie R2) za dodatkowe oczko, mimo że nie każda dodatkowa gałąź tworzy nową zamkniętą pętlę elementarną.
- "4" zwykle wynika z liczenia elementów (rezystorów i odcinków przewodów) zamiast liczenia zamkniętych pętli, albo z błędnego uznania, że każda para sąsiednich gałęzi automatycznie tworzy osobne oczko.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli masz wątpliwość, wróć do definicji: oczko musi być zamknięte oraz elementarne. Nie licz "na oko" samych rozgałęzień ani elementów — zawsze szukaj domkniętych ścieżek.
