W metodzie czołowej maszyna porusza się wzdłuż osi wykopu i kopie bezpośrednio przed sobą. Dla koparki przedniej (z łyżką przednią) typowe jest urabianie gruntu powyżej poziomu ustawienia maszyny. Wynika to z geometrii i sposobu pracy osprzętu: łyżka napełnia się podczas ruchu podnoszącego, a nie podczas "zjeżdżania w dół".
Dlatego prawidłowa technika polega na tym, że operator rozpoczyna urabianie od najniższej dostępnej warstwy i przechodzi coraz wyżej. W praktyce wykonuje nacięcie w dolnej partii ściany, napełnia łyżkę ruchem do góry, a następnie odkłada urobek na odkład lub do środka transportu. Kolejne nabierania realizuje wyżej, aż do osiągnięcia zaplanowanego profilu.
- Od dołu do góry – jest zgodne z konstrukcją łyżki przedniej i sprzyja bezpieczeństwu, bo ogranicza podcinanie ściany od góry i ryzyko osuwania.
- Od góry do dołu – dla koparki przedniej jest w praktyce niezgodne z zasadą napełniania łyżki (nie jest to naturalny kierunek urabiania) i może zwiększać zagrożenie utraty stateczności ściany wykopu.
- Od lewej do prawej oraz od prawej do lewej – te odpowiedzi mylą kierunek urabiania (pionowy wynikający z pracy łyżki) z kierunkiem przemieszczania maszyny lub z "kierunkiem w planie". W metodzie czołowej istotny jest kierunek urabiania warstw: od dołu ku górze.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się koparka przednia, kojarz ją z urabianiem "w górę"; koparka podsiębna pracuje odwrotnie (urabia poniżej poziomu ustawienia), co jest częstym źródłem pomyłek.
