Ergonomia w środowisku pracy dąży do ograniczenia przeciążeń oraz dopasowania sposobu wykonywania zadań do możliwości człowieka. W praktyce oznacza to m.in. unikanie wymuszonych pozycji ciała, ograniczanie dźwigania oraz taką organizację stanowiska, aby zmniejszyć ryzyko dolegliwości układu mięśniowo-szkieletowego.
Czynność B jest niezgodna z ergonomią, ponieważ przenoszenie ciężkich przedmiotów przy jednoczesnym pochyleniu tułowia znacząco zwiększa obciążenie odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Dodatkowo rezygnacja z urządzeń pomocniczych (np. podnośnika) oznacza, że pracownik wykonuje zadanie w sposób generujący zbędne ryzyko i wysiłek. To klasyczny przykład naruszenia zasad ergonomii w obszarze ręcznych prac transportowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Czynność A opisuje prawidłową pozycję siedzącą: wyprostowana sylwetka i podparcie pleców pomagają ograniczać statyczne przeciążenia i zmęczenie mięśni posturalnych.
- Czynność C (regularne przerwy przy komputerze) wspiera ergonomię poprzez redukcję obciążenia statycznego, zmęczenia wzroku oraz monotonii pracy. Sama idea przerw jest proergonomiczna, nawet jeśli ich dokładny harmonogram może zależeć od szczegółowych wymagań organizacyjnych.
- Czynność D (odpowiednie oświetlenie) poprawia komfort widzenia, ogranicza ryzyko olśnień i błędów oraz zmniejsza zmęczenie, co jest zgodne z zasadami ergonomicznego kształtowania stanowiska.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie brzmi "co nie jest zgodne z ergonomią", szukaj opisu, który zawiera elementy takie jak: dźwiganie z pochyleniem, skręty tułowia pod obciążeniem, brak pomocy mechanicznych, wymuszona pozycja lub długotrwała praca bez możliwości zmiany ułożenia ciała.
