Czytelność tekstu gładkiego zależy głównie od trzech powiązanych parametrów: stopnia pisma, interlinii i długości wiersza (szerokości kolumny). Najlepsze efekty daje zwykle ustawienie "umiarkowane" – ani zbyt ciasne, ani przesadnie rozrzedzone.
Zestaw 1 (12 pt, interlinia 1,5, 45–75 znaków) jest najbardziej zbliżony do często podawanych zaleceń dla komfortowego czytania akapitów. Większy stopień niż 10 pt ułatwia rozpoznawanie znaków, interlinia 1,5 zmniejsza ryzyko "zlewania się" wierszy, a długość 45–75 znaków pomaga utrzymać płynność śledzenia wiersza i łatwiej odnaleźć początek kolejnej linii.
Zestaw 2 (10 pt, interlinia 1,0, 75–100 znaków) sprzyja upychaniu treści, ale zwykle pogarsza czytelność: ciasna interlinia zwiększa gęstość tekstu, a bardzo długie wiersze utrudniają nawigację wzrokową (częstsze gubienie miejsca i wolniejszy powrót do kolejnej linii). Dodatkowo 10 pt bywa akceptowalne, ale w połączeniu z interlinią 1,0 staje się bardziej męczące w dłuższej lekturze.
Zestaw 3 (8 pt, interlinia 2,0, 30–45 znaków) również nie jest optymalny dla tekstu gładkiego. Stopień 8 pt jest dla wielu odbiorców za mały, szczególnie w dłuższym czytaniu. Bardzo duża interlinia (2,0) może rozrywać rytm akapitu i zmniejszać spójność optyczną bloków tekstu, a zbyt wąska kolumna (30–45 znaków) powoduje zbyt częste łamanie wierszy i może zwiększać liczbę przeniesień, co obniża komfort.
Odpowiedź "Żaden z powyższych" jest nieprawidłowa, ponieważ wśród podanych propozycji jest zestaw najbardziej zgodny z typowymi zasadami czytelności (Zestaw 1). W praktyce szczegóły mogą zależeć od kroju pisma, nośnika (druk/ekran) i odbiorcy, ale jako wybór "najprawdopodobniej najlepszy" Zestaw 1 jest najbardziej uzasadniony.
