Fragment programu zawiera klasyczną instrukcję warunkową IF ... THEN ... ELSE ... ENDIF. Taka konstrukcja działa w ten sposób, że:
- jeśli warunek w nawiasie jest spełniony, wykonywane są instrukcje po słowie THEN,
- jeśli warunek nie jest spełniony, wykonywane są instrukcje po słowie ELSE.
W rozpatrywanym kodzie warunek brzmi: (Sensor1 = ON). Założenie z pytania mówi, że Sensor1 jest wyłączony, czyli nie ma stanu ON. To oznacza, że warunek jest fałszywy, więc program przechodzi do gałęzi ELSE i wykonuje polecenie ustawienia wyjścia: Motor1 = OFF.
Dlatego odpowiedź OFF jest poprawna: program wprost wymusza stan OFF w sytuacji, gdy czujnik nie jest ON.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo:
- ON ignoruje fakt, że przy niespełnionym warunku wykonywana jest gałąź ELSE, która ustawia OFF.
- Nieokreślony sugeruje brak jednoznaczności, ale w tym kodzie stan jest jednoznacznie przypisywany w obu gałęziach (ON albo OFF).
- Kod jest błędny, nie da się określić stanu Motor1 jest nieuzasadnione: składnia IF/ELSE/ENDIF jest poprawna logicznie, a wynik wynika wprost z przypisania w gałęzi ELSE.
W praktyce takie instrukcje stosuje się np. do prostego sterowania napędem: czujnik aktywny → włącz napęd, czujnik nieaktywny → wyłącz napęd. To podstawowy wzorzec w automatyce i mechatronice.
