Jednostka odzysku ciepła (rekuperator) jest w praktyce wymiennikiem ciepła powietrze–powietrze. Jej zadaniem jest przekazanie energii cieplnej ze strumienia powietrza usuwanego z budynku (wywiew) do strumienia powietrza świeżego doprowadzanego do pomieszczeń (nawiew), zwykle bez ich mieszania. Żeby taki proces był możliwy, rekuperator musi mieć zapewniony jednoczesny kontakt (po dwóch stronach wymiennika) z oboma strumieniami.
W opisanym układzie:
- nawiew realizuje jednostka A, a powietrze jest wcześniej oczyszczane w D i może być chłodzone w C,
- wywiew realizuje jednostka B, która usuwa zużyte powietrze z pomieszczeń.
W typowej centrali wentylacyjnej moduł odzysku ciepła jest umieszczany tak, aby "spinał" część wywiewną i nawiewną. W tym uproszczonym podziale na miejsca A–D, najbliżej tej funkcji jest Miejsce B, ponieważ to na wywiewie dysponuje się strumieniem, z którego odzyskuje się ciepło, i tam (w praktyce jako sekcja centrali) lokalizuje się moduł wymiany, współpracujący równolegle z torem nawiewnym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Miejsce A (nawiew) – samo umieszczenie urządzenia "na nawiewie" nie zapewnia współpracy ze strumieniem wywiewanym; odzysk ciepła wymaga pary strumieni, a nie tylko obróbki jednego toru.
- Miejsce C (chłodzenie) – chłodnica zmienia temperaturę powietrza kosztem energii (zależnie od źródła chłodu), ale nie jest urządzeniem do odzysku ciepła między dwoma strumieniami.
- Miejsce D (filtracja) – filtr zatrzymuje zanieczyszczenia i chroni instalację, lecz nie realizuje wymiany energii między nawiewem i wywiewem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się informacja o "wymianie ciepła między wywiewem a nawiewem", szukaj rozwiązania, które logicznie wymaga dostępu do obu strumieni, a nie tylko do jednego z nich.
