Biosensor to układ pomiarowy, w którym kluczową rolę pełni bioreceptor (element rozpoznający) oraz przetwornik zamieniający sygnał biochemiczny na mierzalny (np. elektryczny). O tym, co jest wykrywane, w dużej mierze decyduje swoistość bioreceptora względem danego analitu.
Odpowiedź "Nie, ponieważ każdy biosensor jest specyficzny dla konkretnej substancji." jest poprawna w typowym ujęciu egzaminacyjnym: biosensor do glukozy wykorzystuje mechanizm rozpoznania/reakcji ukierunkowany na glukozę, a cholesterol jest inną cząsteczką i wymaga innego podejścia (innego rozpoznania biochemicznego lub innej chemii pomiaru). Z tego powodu jeden i ten sam biosensor, rozumiany jako sensor skonstruowany do glukozy, nie służy automatycznie do wiarygodnego monitorowania cholesterolu.
Odpowiedź "Tak, ponieważ wszystkie biosensory są uniwersalne i mogą wykrywać dowolną substancję." jest błędna, bo pomija fakt, że selektywność jest cechą projektową: sensor ma ograniczony zakres analitów, a "dowolna substancja" oznaczałaby brak selektywności i brak wartości diagnostycznej.
Odpowiedź "Tak, ale tylko jeśli biosensor został odpowiednio skonfigurowany i skalibrowany do wykrywania cholesterolu." jest myląca: kalibracja dopasowuje wskazania do znanego stężenia tego samego analitu w danym układzie, natomiast nie zastępuje zmiany bioreceptora i nie zmienia zasady rozpoznania cząsteczki. Sama konfiguracja może poprawić odczyt, ale nie "przerobi" sensora glukozowego na cholesterolowy.
Odpowiedź "Nie, ponieważ biosensory nie mogą być używane do monitorowania poziomu cholesterolu." jest błędna, bo cholesterol może być oznaczany metodami bioanalitycznymi, w tym z użyciem rozwiązań sensorowych; problemem jest tu nie "niemożność", lecz dopasowanie sensora do analitu.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj zasadę: kalibracja koryguje skalę, a swoistość wynika z bioreceptora. Jeśli zmienia się analit (glukoza → cholesterol), zwykle potrzebny jest inny element rozpoznający i często inny sensor.
