W projekcie placu zabaw kryterium nadrzędnym jest bezpieczeństwo i dostępność dla dzieci, ponieważ to one determinują, czy urządzenia mogą być użytkowane bez nadmiernego ryzyka urazów oraz czy dzieci (w tym o zróżnicowanych możliwościach) mają realny dostęp do stref zabawy.
Bezpieczeństwo lokalizacji oznacza m.in. takie rozmieszczenie, aby:
- strefy intensywnego ruchu (np. tor bujania huśtawki, obszar pracy karuzeli) nie przecinały się z ciągami komunikacyjnymi,
- urządzenia nie były sytuowane przy przeszkodach terenowych, ogrodzeniach lub elementach małej architektury, o które można się uderzyć,
- układ był czytelny, a opiekun miał możliwość obserwacji i szybkiej reakcji.
Dostępność to również bezpieczne dojścia, ograniczenie barier terenowych i logiczny podział stref (np. spokojniejsza piaskownica z dala od dynamicznych urządzeń).
Odpowiedź "Wielkość i kształt placu zabaw" jest ważna, bo ogranicza możliwości kompozycyjne, ale sama w sobie nie przesądza o prawidłowej lokalizacji. Nawet duży teren można zaprojektować źle, jeśli strefy aktywności będą się nakładały.
Odpowiedź "Wiek dzieci, dla których przeznaczone są elementy" wpływa na dobór urządzeń i podział stref, lecz nadal jest to element składowy bezpieczeństwa i dostępności, a nie kryterium nadrzędne dla samego wyboru miejsca.
Odpowiedź "Typ podłoża na placu zabaw" ma znaczenie (np. ograniczanie skutków upadków), jednak jest jednym z parametrów projektowych wspierających bezpieczeństwo. Lokalizacja urządzeń wymaga najpierw oceny ryzyk i zapewnienia właściwych relacji przestrzennych, a dopiero potem doboru rozwiązań materiałowych podłoża.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: najpierw bezpieczeństwo użytkowania i dostępność, potem dopasowanie do warunków terenu i szczegółowe rozwiązania materiałowe.
