W licowaniu (warstwie licowej) kluczowe są cechy wpływające na zachowanie materiału przy kontakcie z wodą i w cyklach zamarzania/rozmarzania. Dlatego w praktyce analizuje się m.in. porowatość i związaną z nią nasiąkliwość.
Stwierdzenie "Cegła pełna jest odpowiednia do licowania ze względu na swoją umiarkowaną porowatość." jest prawdziwe, ponieważ cegła pełna ma zwykle porowatość z zakresu średniego. Oznacza to, że jest materiałem uniwersalnym: może pełnić funkcję licową (zwłaszcza w rozwiązaniach tradycyjnych lub wewnątrz), ale nie dorównuje materiałom elewacyjnym "z natury" przeznaczonym do ekspozycji na warunki atmosferyczne.
Odpowiedź "Cegła pełna nie jest odpowiednia do licowania ze względu na swoją wysoką porowatość." jest niepoprawna, bo przypisuje cegle pełnej porowatość "wysoką". Wysoka porowatość częściej dotyczy wyrobów drążonych, a nie cegły pełnej o gęstszej strukturze.
Odpowiedź "Cegła pełna ma zbyt wysoką porowatość jak na materiał licowy." sugeruje, że sama porowatość cegły pełnej przekreśla jej użycie jako licówki. To zbyt kategoryczne: w praktyce cegła pełna bywa stosowana w licowaniu, choć przy elewacjach zewnętrznych częściej wybiera się cegłę licową lub klinkier o mniejszej chłonności.
Odpowiedź "Cegła pełna nie nadaje się do licowania ze względu na swoją gęstość." jest błędna, ponieważ gęstość nie jest parametrem, który samodzielnie decyduje o przydatności do licowania. O trwałości licówki w największym stopniu rozstrzygają właściwości związane z wodą (nasiąkliwość/porowatość) i odpornością na czynniki atmosferyczne oraz poprawne wykonanie spoin i detali.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się słowa typu "idealna" lub "nie nadaje się", sprawdź, czy materiał faktycznie jest najlepszym wyborem w każdych warunkach. W budownictwie często rozróżnia się: materiał optymalny (np. klinkier na elewacje) oraz materiał akceptowalny/odpowiedni (np. cegła pełna w określonych zastosowaniach).
