Przy zgrzewaniu doczołowym kluczowe jest, aby czoła rur przylegały do siebie równomiernie i były ustawione współosiowo. Jeżeli rury są przesunięte względem siebie, powstaje tzw. uskok (nieosiowość) ścianek. Taki błąd powoduje nierównomierny docisk i nierównomierne uplastycznienie materiału na obwodzie, co może prowadzić do osłabienia złącza oraz lokalnych karbów i zwężeń przekroju.
Za właściwe kryterium przyjmuje się procent grubości ścianki rury, ponieważ to właśnie grubość ścianki determinuje strefę uplastycznienia oraz to, jak bardzo nieosiowość zaburzy warunki tworzenia spoiny. W praktyce kontroluje się więc, czy przesunięcie ścianek nie przekracza dopuszczalnej tolerancji wyrażonej w odniesieniu do grubości ścianki.
Odpowiedź "10% średnicy rury" jest błędna, ponieważ średnica nie jest właściwą miarą do oceny uskoku ścianek w miejscu zgrzewu: dwie rury o tej samej średnicy mogą mieć różną grubość ścianki, a to grubość ścianki wpływa na zachowanie materiału podczas uplastyczniania i docisku.
Odpowiedź "20% średnicy rury" jest błędna z tego samego powodu (niewłaściwa wielkość odniesienia), a dodatkowo tak wysoki procent odniesiony do średnicy nie odzwierciedla rzeczywistej kontroli jakości ustawienia w strefie zgrzewu.
Odpowiedź "20% grubości ścianki rury" jest nieprawidłowa, bo dopuszczalny uskok jest bardziej rygorystyczny: zbyt duże przesunięcie ścianek istotnie pogarsza równomierność zgrzewu, a w efekcie może obniżyć bezpieczeństwo i trwałość połączenia w eksploatacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się "średnica" i "grubość ścianki", w kontekście jakości zgrzewu doczołowego zwykle właściwym odniesieniem jest grubość ścianki, bo opisuje ona strefę, w której tworzy się spoina.
