Właściwości drewna można grupować według tego, czego dotyczą i w jaki sposób je oceniamy. W pytaniu wymieniono: rysunek, połysk i zapach. Są to cechy, które w praktyce ocenia się przede wszystkim organoleptycznie, czyli na podstawie wrażeń zmysłowych (oględziny i węch), bez wykonywania prób wytrzymałościowych czy analiz chemicznych.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "fizyczne": rysunek i połysk opisują wygląd powierzchni i sposób odbijania światła, a zapach jest cechą rozpoznawalną przy kontakcie z materiałem. Tego typu cechy pomagają m.in. we wstępnej ocenie jakości surowca, rozpoznawaniu gatunku oraz wykrywaniu niepożądanych zmian (np. nietypowego zapachu wskazującego na zanieczyszczenia lub degradację).
- Odpowiedź "chemiczne" jest błędna, bo właściwości chemiczne odnoszą się do składu i reaktywności (np. podatność na reakcje chemiczne, palność w ujęciu chemicznym, odporność na czynniki chemiczne). Sam zapach może kojarzyć się z chemią, ale w tym ujęciu egzaminacyjnym jest traktowany jako cecha rozpoznawcza materiału, oceniana zmysłami.
- Odpowiedź "mechaniczne" jest błędna, bo właściwości mechaniczne to zachowanie pod obciążeniem (np. wytrzymałość, sprężystość, twardość w sensie odporności na wgniatanie). Rysunek i połysk nie opisują pracy drewna pod siłą.
- Odpowiedź "technologiczne" jest błędna, bo właściwości technologiczne dotyczą tego, jak materiał zachowuje się w procesach obróbki i łączenia (np. skrawalność, klejalność, podatność na wykończenie). Choć wygląd powierzchni może mieć znaczenie w technologii, wymienione cechy są tutaj cechami materiału obserwowanymi bez opisu procesu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się cechy typu barwa, rysunek, połysk, zapach, zwykle chodzi o właściwości fizyczne/organoleptyczne. Gdy mowa o zginaniu, ściskaniu, rozciąganiu — są to właściwości mechaniczne; gdy o reakcjach i składzie — chemiczne; a gdy o zachowaniu w obróbce — technologiczne.
