W manometrze sprężynowym podstawowym elementem "czującym" ciśnienie jest rurka Bourdona (rurka sprężysta, zwykle wygięta w łuk). Gdy do wnętrza rurki doprowadzi się ciśnienie, jej przekrój i kształt ulegają sprężystemu odkształceniu. Skutkiem jest niewielkie przemieszczenie wolnego końca rurki.
To przemieszczenie nie jest bezpośrednio widoczne jako wskazanie, dlatego w konstrukcji manometru występuje mechanizm przeniesienia ruchu:
- cięgno (łącznik) przekazuje ruch z końca rurki na dalszą część mechanizmu,
- koło zębate oraz współpracujące elementy przekładni zamieniają małe przemieszczenie liniowe na większy obrót wskazówki,
- oś obrotu dźwigni zębatej jest punktem/elementem łożyskowania i obrotu fragmentu przekładni.
Dlatego odpowiedź "rurkę Bourdona." jest poprawna, gdy strzałka na rysunku wskazuje element sprężysty połączony z króćcem ciśnieniowym. Pozostałe odpowiedzi opisują części przekładni wskazówkowej: są niezbędne do prezentacji wyniku, ale same w sobie nie są elementem, który odkształca się pod wpływem ciśnienia. Typowym błędem na egzaminie jest wybieranie elementów zębatych, bo są łatwe do rozpoznania wizualnie, mimo że pełnią rolę pomocniczą.
W praktyce serwisowej rozróżnienie tych elementów ułatwia diagnostykę: uszkodzenie rurki sprężystej zwykle powoduje trwałe błędy wskazań (np. brak powrotu do zera), natomiast problemy z cięgnem lub przekładnią częściej objawiają się skokowym ruchem wskazówki, zacięciami lub luzami.
