W przedmiarze robót dla ścian działowych przyjmuje się zwykle powierzchnię w m² w świetle, czyli wynikającą z wymiarów dostępnych "między" elementami konstrukcyjnymi (np. między stropami), a nie z wysokości kondygnacji liczonej wraz z grubością stropu.
Z rysunku (rzut + przekrój) wynika, że mamy 3 identyczne odcinki ściany działowej. Dla jednego odcinka:
- wysokość w świetle: 3,00 m,
- długość w świetle: 5,00 m.
Powierzchnia brutto jednej ściany to: 3,00 × 5,00 = 15,00 m². Dla trzech takich ścian zapisuje się to jako 3 × (3,00 × 5,00).
Następnie stosuje się zasady odliczeń otworów. Otwór drzwiowy ma wymiary 1,00 × 2,10, czyli 2,10 m². Taki otwór jest na tyle duży, że należy go odjąć od powierzchni ściany (stąd składnik - 3 × (2,10 × 1,00)).
Otwór okienny ma wymiary 0,50 × 0,50, czyli 0,25 m². Zgodnie z przyjętą w praktyce kosztorysowej regułą KNR (próg 0,5 m²) otworów o powierzchni do 0,5 m² włącznie nie odlicza się, więc nie pojawia się on w zapisie.
Dlatego poprawny zapis przedmiaru to: 3 × (3,00 × 5,00) - 3 × (2,10 × 1,00).
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Zapisy z wysokością 3,30 m wynikają z pomylenia wysokości kondygnacji z wysokością w świetle ściany działowej. Z kolei wariant odliczający okno wprowadza nieprawidłowe "nadmierne" potrącenie, bo okno ma zbyt małą powierzchnię, aby je odliczać według zasady 0,5 m².