W komputerach PC dysk twardy (HDD) lub dysk SSD może być podłączany do płyty głównej poprzez określony interfejs danych. W przypadku starszych konstrukcji spotyka się równolegle dwa rozwiązania:
- IDE/PATA – starszy standard wykorzystujący szeroką taśmę (typowo 40/80 żył) i 40-pinowe złącze na płycie głównej.
- SATA – standard nowszy, z wąskim przewodem i charakterystycznym gniazdem w kształcie litery "L", gdzie zwykle jeden port obsługuje jedno urządzenie.
Na rysunku gniazdo nr 1 wskazuje złącza opisane jako IDE (kanały IDE). Do takich złączy można podłączyć dysk twardy z interfejsem PATA. Gniazdo nr 2 wskazuje porty SATA, które również służą do podłączania dysków (HDD/SSD) zgodnych z SATA.
Odpowiedź "Do gniazda nr 1 i nr 2." jest poprawna, bo oba typy złączy są przeznaczone do urządzeń pamięci masowej, tylko w różnych standardach.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z typowych powodów:
- "Jedynie do gniazda nr 2." – to pomyłka wynikająca z patrzenia wyłącznie przez pryzmat współczesnych komputerów, gdzie SATA jest powszechne, ale na tej płycie dostępne jest także IDE.
- "Jedynie do gniazda nr 1." – ignoruje obecność i rolę portów SATA, które również służą do dysków.
- "Do gniazda nr 3." – to błąd rozpoznania złącza; FLOPPY jest dedykowane stacji dyskietek, a nie dyskom twardym.
W praktyce serwisowej technik informatyk powinien rozpoznawać te złącza, bo przy obsłudze starszych komputerów (np. archiwalnych stanowisk lub urządzeń przemysłowych) nadal można spotkać dyski PATA oraz płyty mające jednocześnie PATA i SATA.
