Połączenie kołnierzowe to typowe połączenie rozłączne stosowane w instalacjach i rurociągach wtedy, gdy potrzebny jest okresowy demontaż elementu (np. pompy, zaworu, filtra, odcinka przewodu) albo gdy wymagane jest wygodne łączenie prefabrykowanych części instalacji.
Na rysunkach technicznych i w praktyce montażowej złącze kołnierzowe rozpoznaje się po charakterystycznych cechach:
- dwa kołnierze ustawione czołowo względem siebie,
- śruby lub szpilki przechodzące przez otwory kołnierzy (elementy skręcające),
- uszczelka umieszczona między powierzchniami przylgowymi, odpowiadająca za szczelność połączenia.
Dlatego odpowiedź "kołnierzowe" jest właściwa, jeżeli na rysunku widoczne są elementy skręcane i typowa geometria kołnierzy.
Odpowiedzi niepoprawne odnoszą się do innych technologii łączenia:
- "spawane" oznacza połączenie nierozłączne wykonywane spoiną. Zwykle nie występują w nim kołnierze z otworami i zestaw śrub; szczelność i wytrzymałość zapewnia spoina.
- "zgrzewane" dotyczy łączenia materiału przez zgrzewanie (często w instalacjach z tworzyw sztucznych), również najczęściej jako połączenie nierozłączne. Cechą rozpoznawczą są typowe kształtki/zgrzeiny, a nie kołnierze skręcane.
- "doczołowe" bywa używane w kontekście łączenia końców rur "czoło w czoło" (np. zgrzewanie doczołowe tworzyw). Sam fakt styku czołowego nie przesądza o rodzaju złącza; o kołnierzowym decydują elementy skręcające i kołnierze.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw szukaj na rysunku śrub/szpilek i otworów kołnierzowych. Jeśli są obecne, bardzo często jednoznacznie wskazuje to na połączenie kołnierzowe, a nie na spawanie czy zgrzewanie.
