Połączenie kołnierzowe jest typowym połączeniem rozłącznym stosowanym m.in. w rurociągach i przy montażu armatury. Na rysunkach technicznych identyfikuje się je po tym, że końce łączonych elementów mają kołnierze (poszerzone tarcze), które są do siebie dociągane śrubami (zwykle zestaw śruba–nakrętka). Pomiędzy kołnierzami często przewiduje się uszczelkę, aby uzyskać szczelność.
Odpowiedź "kielichowe" jest błędna, ponieważ połączenie kielichowe polega na wsunięciu jednego końca przewodu w kielich (gniazdo) drugiego elementu. W typowym złączu kielichowym kluczową cechą jest właśnie gniazdo/kielich, a nie skręcane tarcze kołnierzy z obwodem śrub.
Odpowiedzi "lutowane" i "spawane" są błędne, ponieważ dotyczą połączeń nierozłącznych wykonywanych przez stopienie/spoiwo metalu w strefie złącza. Na rysunku zamiast kołnierzy i śrub szuka się wtedy oznaczeń spoin (symboli spawalniczych) lub charakterystycznego przedstawienia miejsca złączenia bez elementów złącznych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz śruby rozmieszczone na obwodzie i dwie tarcze dociskające się do siebie, najpierw rozważ połączenie kołnierzowe, a dopiero potem inne typy złączy.
