Przekładnia ślimakowa to rodzaj przekładni zębatej, w której elementem napędzającym jest ślimak (wyglądem przypominający śrubę), a elementem napędzanym koło ślimakowe. Klucz do identyfikacji na rysunku stanowią cechy geometryczne: ślimak ma zwoje, a koło współpracujące ma uzębienie dopasowane do tych zwojów.
Odpowiedź "ślimakową." jest poprawna, gdy na ilustracji widać właśnie taki zestaw: ślimak oraz koło ślimakowe pracujące ze sobą. W praktyce mechanika-monter a to rozpoznanie jest ważne m.in. przy doborze smarowania, ocenie zużycia uzębienia i montażu (ustawienie osi i łożyskowanie).
Pozostałe odpowiedzi opisują inne, charakterystyczne układy:
- "walcową." – przekładnia walcowa ma zwykle dwa koła zębate walcowe (osie równoległe). Na rysunku nie oczekuje się elementu śrubowego, tylko klasycznych kół o prostych lub skośnych zębach.
- "stożkową." – przekładnia stożkowa wykorzystuje koła stożkowe (zwykle osie przecinające się, często pod kątem 90°). Wyróżnia ją stożkowy kształt kół, a nie ślimak.
- "planetarną." – przekładnia planetarna ma koło centralne, satelity i jarzmo; rozpoznaje się ją po układzie kilku kół pracujących współosiowo w jednym zespole. Brak ślimaka jest tu typowy.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach "rozpoznaj przekładnię z rysunku" szukaj najpierw elementu unikatowego (np. ślimak, stożkowe koła, satelity). Dopiero potem weryfikuj ustawienie osi wałów (równoległe, przecinające się, współosiowe), bo to szybko eliminuje błędne typy.
