Przekładnia ślimakowa to rodzaj przekładni zębatej, w której ruch przenoszony jest przez parę: ślimak (element o zarysie przypominającym gwint) oraz koło ślimakowe. Kluczową cechą rozpoznawczą na rysunku jest to, że ślimak "wkręca się" w zęby koła, a osie wałów są zwykle krzyżujące się (nie są równoległe jak w wielu walcowych).
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "ślimakową."? Ponieważ tylko ten typ przekładni ma charakterystyczny element śrubowy (ślimak) współpracujący z kołem o odpowiednim uzębieniu. Taki układ często stosuje się, gdy potrzebne jest duże przełożenie w jednym stopniu oraz zwarta konstrukcja.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "stożkową." – przekładnia stożkowa ma koła o kształcie stożków (zęby na powierzchniach stożkowych). Na rysunku powinny być widoczne dwa koła stożkowe i osie przecinające się (często pod kątem prostym), bez elementu ślimaka.
- "walcową." – przekładnia walcowa wykorzystuje koła walcowe; typowo osie są równoległe, a na rysunku widać dwa (lub więcej) klasyczne koła zębate, bez śrubowego ślimaka.
- "łańcuchową." – przekładnia łańcuchowa nie jest przekładnią zębatą w sensie pary kół zazębionych; rozpoznaje się ją po łańcuchu i kołach łańcuchowych (zębatych, ale współpracujących z łańcuchem), a nie po zazębieniu koło–koło lub ślimak–koło.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na rysunku elementu "śrubowego" oraz sprawdź ułożenie osi. Jeśli widzisz ślimak i koło ślimakowe, wybór jest jednoznaczny.
