W organizacji transportu wewnętrznego w magazynie wyróżnia się różne modele przebiegu tras, które pomagają opisać, jak przemieszczają się ładunki między strefami. Model promienisty charakteryzuje się tym, że istnieje punkt centralny (np. miejsce przyjęć/wydań, punkt kompletacji lub bufor), z którego przewozy są kierowane do wielu punktów docelowych rozmieszczonych w różnych kierunkach. Na schemacie graficznym zwykle widać "promienie" tras prowadzące od centrum do peryferii (albo ruch odwrotny: z peryferii do centrum).
Odpowiedź "promienistego" jest właściwa wtedy, gdy rysunek pokazuje właśnie taki układ zależności: jeden węzeł i kilka kierunków rozprowadzania/zbierania ładunków.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych, rozpoznawalnych wzorców:
- "obwodowego" – typowo oznacza ruch po pętli/obwodzie (np. jedna trasa okrężna z kolejnymi punktami obsługi). Jeżeli na rysunku nie ma pętli, a trasy nie tworzą obwodu, to ten wybór jest nietrafny.
- "wahadłowego" – kojarzy się z ruchem tam i z powrotem między dwoma punktami (stała relacja A–B). Gdy na rysunku widać więcej niż dwa punkty obsługi i wiele kierunków, nie jest to typowy wahadłowy schemat pracy.
- "sztafetowego" – sugeruje przekazywanie ładunku etapami (odcinki obsługiwane kolejno), zwykle z pośrednimi punktami przeładunku/zmiany środka transportu. Jeśli rysunek pokazuje bezpośrednie relacje z węzła centralnego, to nie odpowiada to idei etapowego przekazywania.
W praktyce magazynowej poprawne rozpoznanie modelu pomaga dobrać organizację ruchu, ograniczać puste przebiegi oraz planować rozmieszczenie stref i punktów operacyjnych.
