Gilotyna to urządzenie tnące, w którym ostrze wykonuje ruch prostoliniowy (najczęściej pionowy) względem stołu roboczego. Na schemacie widać:
- stół roboczy i ułożony na nim stos materiału (arkuszy),
- tylny ogranicznik/siodło z zaznaczonym ruchem poziomym – służy do pozycjonowania materiału na żądany wymiar,
- belkę nożową (element roboczy) z ruchem pionowym w dół – to kierunek wykonywania cięcia.
Taki układ jest charakterystyczny dla gilotyny hydraulicznej, ponieważ napęd hydrauliczny zapewnia płynny, kontrolowany ruch i dużą siłę, co pozwala ciąć grubsze stosy materiału.
Odpowiedź "ścieniarki brzegowej" nie pasuje, bo ścieniarka służy do ścieniania (cienienia) krawędzi skóry, a jej mechanika nie polega na pionowym cięciu stosu na stole z ogranicznikiem formatu. Odpowiedź "wycinarki przenośnej" jest nietrafna, ponieważ urządzenia przenośne zwykle nie mają stołu z regulowanym ogranicznikiem do pozycjonowania stosu i nie pracują jak typowa gilotyna formatowa. Odpowiedź "krajarki pasów" również nie odpowiada schematowi: krajarki do pasów zazwyczaj prowadzą materiał przez narzędzia tnące wzdłużnie (cięcie na paski), często z innym układem prowadzeń i bez klasycznego pionowego opadu noża nad stosem.
Na egzaminie warto zapamiętać: strzałka pionowa = ruch noża, a strzałka pozioma przy ograniczniku = ustawianie wymiaru. To szybka metoda rozpoznania gilotyny na schematach.
