Odpowiedź "kłowe" jest właściwa, gdy na rysunku widać charakterystyczne kły (występy) dwóch współpracujących części, które wchodzą ze sobą w zazębienie. Taka budowa oznacza przeniesienie momentu obrotowego w sposób dodatni (bez poślizgu) – elementy "zabierają" się mechanicznie.
Odpowiedź "łubkowe" sugeruje konstrukcję opartą o łubki/segmenty, typową dla innych rodzajów połączeń lub odmian sprzęgieł, które mają inne cechy rozpoznawcze niż kły zazębiające się czołowo. Odpowiedź "tulejowe" wskazuje na rozwiązanie, w którym kluczową rolę pełni tuleja łącząca (geometria zwykle wygląda jak cylindryczna osłona/łącznik), a nie kły. Odpowiedź "kołnierzowe" odnosi się do połączeń z kołnierzami skręcanymi śrubami; na rysunku dominują wtedy tarcze/kołnierze i połączenia śrubowe, a nie kłowe zazębienie.
Na egzaminie warto ćwiczyć rozpoznawanie sprzęgieł po cechach dominujących na rysunku: kły (sprzęgło kłowe), elementy elastyczne, kołnierze ze śrubami, tuleje/obejmy. Pomaga też zasada: jeśli moment przenoszony jest przez zazębienie występów, to najczęściej jest to odmiana sprzęgła kłowego.
