W telekomunikacji rozróżnia się pomiary rezystancji (najczęściej w warunkach stałoprądowych) oraz pomiary impedancji, które dotyczą pracy z sygnałem (zależność napięcia i prądu, zwykle dla AC i/lub w funkcji częstotliwości). Jeśli schemat układu pomiarowego jest zorganizowany tak, że badany obiekt (linia) jest "widziany" od strony jego wejścia, to mierzony parametr odpowiada impedancji wejściowej linii – czyli temu, jaką impedancję prezentuje linia dla źródła sygnału podłączonego na jej początku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- Rezystancja pętli abonenckiej – to typowy test ciągłości toru (DC), związany z sumą rezystancji żył w pętli. Układ do pomiaru impedancji (AC) nie musi być tożsamy z prostym pomiarem rezystancji pętli.
- Rezystancja izolacji żył – dotyczy stanu izolacji między żyłami lub żyłą a ekranem/ziemią i bada się ją zwykle przy użyciu miernika rezystancji izolacji. To inny cel diagnostyczny niż określanie impedancji widzianej na wejściu linii.
- Impedancja wyjściowa linii – odnosi się do tego, co "widać" od strony wyjścia (końca) badanego toru albo do impedancji wyjściowej źródła/układu. Jeżeli pomiar jest wykonywany od strony wejścia linii, właściwym określeniem jest impedancja wejściowa, nie wyjściowa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się jednocześnie "wejściowa/wyjściowa" oraz "rezystancja/impedancja", najpierw ustal z rysunku z której strony jest podłączony układ pomiarowy, a potem czy mierzony parametr dotyczy DC (rezystancja) czy warunków sygnałowych (impedancja).
