KWALIFIKACJA MEC5 - STYCZEŃ 2016

W toczeniu między kłami przedmiot jest ustalany osiowo przez współpracę nakiełków z kłami tokarskimi. Zwykle z jednej strony stosuje się kieł obrotowy w koniku, aby ograniczyć tarcie i nagrzewanie, a z drugiej strony napęd musi zostać doprowadzony do przedmiotu przez element przenoszący moment obrotowy.

Tę funkcję spełnia zabierak czołowy (lub zabierak/uchwyt zabierakowy w zależności od rozwiązania). Samo podparcie w kłach nie zapewnia jeszcze przeniesienia napędu – dlatego w poprawnej odpowiedzi występuje jednocześnie kieł obrotowy oraz zabierak.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:

• w uchwycie trójszczękowym i kłach – uchwyt trójszczękowy jest innym sposobem mocowania (zaciskowym) i nie odpowiada typowemu układowi "między kłami z zabierakiem". W takim wariancie napęd jest przenoszony przez szczęki uchwytu, a nie przez zabierak.
• na trzpieniu w kłach stałych – mocowanie na trzpieniu dotyczy zwykle elementów z otworem i jest innym rozwiązaniem bazowania. Dodatkowo "kły stałe" nie opisują typowego zestawu roboczego widocznego przy toczeniu między kłami z konikiem (często stosuje się kieł obrotowy).
• w tulei zaciskowej i kle obrotowym oraz stałym – tuleja zaciskowa to mocowanie zaciskowe, charakterystyczne dla krótszych elementów i określonych średnic. Łączenie jej z opisem kłów miesza dwa różne podejścia do ustalania i przenoszenia napędu.

Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli na rysunku widać podparcie na osi oraz element, który "zabiera" detal (zabierak), to najczęściej jest to toczenie między kłami z przeniesieniem momentu przez zabierak.