Wykres wybuchowości pokazuje, w jakich warunkach mieszanina gazu palnego z powietrzem (tlenem) może ulec zapłonowi i wybuchowi. Kluczowe są trzy informacje widoczne na rysunku:
- DGW (LEL) – dolna granica wybuchowości: ok. 12,5% gazu w mieszaninie (przy typowym udziale tlenu w powietrzu).
- GGW (UEL) – górna granica wybuchowości: ok. 74–74,2%.
- MOC – minimalne stężenie tlenu umożliwiające wybuch: ok. 6% O2 (linia/próg na osi O2).
Zestaw 12,5%–74,2% jest charakterystyczny dla tlenku węgla (CO). CO ma bardzo szeroki zakres stężeń wybuchowych, dlatego w warunkach kopalnianych jest szczególnie groźny, zwłaszcza jako gaz powstający w procesach pożarowych i przy niepełnym spalaniu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wodór ma również szeroki zakres wybuchowości, ale jego DGW jest znacznie niższa (typowo około 4%), więc wykres zaczynałby się wyraźnie poniżej 12,5%.
- Metan ma typowo DGW około 4,4–5%, a GGW około 15–17%, czyli zakres jest wąski; wartości 74,2% nie pasują do metanu.
- Siarkowodór ma GGW istotnie niższą (około 46%), więc górny kraniec obszaru wybuchowości nie dochodziłby do okolic 74%.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać, że CO wyróżnia się DGW = 12,5% (wysoka jak na gaz palny) i jednocześnie bardzo wysoką GGW ≈ 74%. Na wykresach trójkątnych/obszarowych obecność progu tlenu (MOC) przypomina, że ograniczenie O2 (np. inertyzacja) może wyłączyć możliwość wybuchu.
