Silnik krokowy jest maszyną elektryczną przeznaczoną przede wszystkim do precyzyjnego pozycjonowania. Jego charakterystyczną cechą jest to, że wirnik nie obraca się płynnie, lecz wykonuje kolejne, dyskretne przestawienia o określonym kącie kroku. Taki efekt uzyskuje się przez sekwencyjne przełączanie (wzbudzanie) uzwojeń stojana, często przedstawiane na rysunkach jako następujące po sobie stany pola magnetycznego.
Odpowiedź "krokowego." jest poprawna, ponieważ zasada działania silnika krokowego polega na tym, że każda zmiana stanu wzbudzenia powoduje dążenie wirnika do ustawienia się w nowym położeniu równowagi magnetycznej. Dzięki temu można sterować pozycją (a nie tylko prędkością), często bez konieczności stosowania sprzężenia zwrotnego w prostych układach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym kontekście:
- "histerezowego." – silnik histerezowy jest odmianą silnika synchronicznego, w którym moment wynika m.in. ze zjawiska histerezy magnetycznej w materiale wirnika. Nie opisuje się go typowo jako pracy w krokach sterowanych sekwencją impulsów.
- "indukcyjnego." – silnik indukcyjny (asynchroniczny) działa dzięki prądom indukowanym w wirniku przez wirujące pole stojana i pracuje zasadniczo w sposób ciągły, ze zjawiskiem poślizgu. Sam schemat indukcji i poślizgu nie odpowiada typowemu przedstawieniu kroków i sekwencji faz.
- "Ferrarisa." – określenie to jest kojarzone głównie z zasadą działania indukcyjnych liczników energii (układ Ferrarisa), a nie z typowym schematem silnika krokowego używanego do pozycjonowania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli na rysunku widać kolejne położenia wirnika zależne od przełączania uzwojeń (stany 1–2–3–4), to najczęściej chodzi o silnik krokowy, a nie o maszynę o pracy ciągłej.
