Boeing 737-800 jest odrzutowym samolotem pasażerskim w układzie dolnopłata, w którym dwa silniki turbowentylatorowe są zamontowane w gondolach pod skrzydłami. Taka zabudowa jest charakterystyczna dla wielu samolotów wąskokadłubowych, ponieważ ułatwia dostęp obsługowy, zapewnia odpowiedni prześwit od podłoża (w ramach założeń konstrukcyjnych) oraz pozwala korzystnie rozłożyć masy i obciążenia na strukturę skrzydła.
Odpowiedź "pod skrzydłami" jest poprawna, bo opisuje rzeczywisty układ napędowy tego typu. W praktyce operacyjnej portu lotniczego informacja o położeniu silników ma znaczenie m.in. dla zachowania bezpiecznych odległości od wlotu (zasysanie) i wylotu (strumień gazów) oraz dla ustawiania sprzętu obsługowego.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z powodów konstrukcyjnych:
- "pod kadłubem" – taki zapis sugeruje centralne podwieszenie pod kadłubem; w 737-800 silniki są rozdzielone i podwieszone pod skrzydłami, a nie pod kadłubem.
- "na stateczniku poziomym" – montaż na usterzeniu poziomym jest nietypowy dla samolotów tej klasy; spotyka się go w niektórych konstrukcjach z silnikami z tyłu kadłuba, ale nie w 737-800.
- "na stateczniku pionowym" – jest to rozwiązanie skrajnie rzadkie (np. w pewnych nietypowych układach); nie dotyczy samolotów rodziny 737.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli widzisz odpowiedzi odwołujące się do stateczników, upewnij się, czy pytanie dotyczy samolotu z silnikami "z tyłu" (na kadłubie), czy typowego samolotu komunikacyjnego z silnikami pod skrzydłami. W 737-800 właściwy jest układ podskrzydłowy.
