Schemat blokowy urządzenia pamięci masowej zwykle pokazuje kluczowe moduły funkcjonalne. Dla dysku twardego (HDD) charakterystyczne jest połączenie dwóch obszarów:
- części mechaniczno-magnetycznej (zapis/odczyt na wirujących talerzach za pomocą głowic),
- części elektronicznej (kontroler sterujący pracą napędu, bufor/pamięć podręczna oraz interfejs komunikacyjny z komputerem).
Jeżeli na rysunku widać bloki odpowiadające takim funkcjom (np. układ sterowania, część wykonawcza napędu oraz moduł zapisu/odczytu na talerzach), to najbardziej adekwatną nazwą urządzenia jest "dysk twardy".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "streamer" oznacza napęd taśmowy. W takim urządzeniu kluczowe jest przesuwanie taśmy i sekwencyjny dostęp do danych; schemat funkcjonalny zwykle odnosi się do mechanizmu taśmy i jej prowadzenia, a nie do talerzy.
- "napęd dyskietek" (FDD) dotyczy dyskietek i ma inną konstrukcję oraz parametry pracy; to technologia historyczna, a jej schemat będzie dotyczył stacji dyskietek i nośnika dyskietkowego, nie typowego modułu HDD.
- "napęd DVD-ROM" to napęd optyczny, w którym kluczowy jest zespół lasera i optyki odczytu, a nie zapis magnetyczny na talerzach. W schemacie powinny pojawić się bloki związane z optyką/laserem.
Wskazówka egzaminacyjna: przy schematach blokowych najpierw rozpoznaj rodzaj technologii (magnetyczna talerzowa, magnetyczna taśmowa, optyczna), a dopiero potem dopasuj nazwę urządzenia. To ogranicza ryzyko wyboru na podstawie samego skojarzenia z "pamięcią masową".
