WDM (zwielokrotnianie z podziałem na długość fali) polega na tym, że równolegle przesyła się kilka strumieni danych tym samym włóknem, ale na różnych długościach fali (różnych "kolorach" światła). Po stronie nadawczej sygnały są łączone w jeden tor optyczny, a po stronie odbiorczej rozdzielane na kanały.
W pasywnej sieci WDM łączenie i rozdział realizują elementy pasywne (np. multiplekser/demultiplekser, OADM w wersji pasywnej). Kluczową cechą jest to, że takie elementy nie wymagają zasilania i nie wprowadzają funkcji aktywnego przetwarzania sygnału – jedynie separują kanały według długości fali.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- Aktywna sieć WDM – zawierałaby zasilane urządzenia w torze (np. wzmacniacze optyczne, regeneratory, aktywne przełączanie). Sam fakt użycia WDM nie przesądza o "aktywności"; decyduje obecność elementów wymagających zasilania i realizujących funkcje aktywne.
- Aktywna sieć TDM – TDM (podział czasowy) rozdziela kanały w czasie, zwykle wymaga precyzyjnej synchronizacji i urządzeń aktywnych, ale nie rozpoznaje się jej po "kanałach długości fali". To inna dziedzina multipleksacji niż WDM.
- Pasywna sieć TDM – pasywny tor nie realizuje typowego podziału czasowego; TDM jest zwykle funkcją urządzeń elektronicznych/aktywnych. Jeśli schemat wskazuje rozdział po długości fali, to nie jest to TDM.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, co jest kryterium rozdziału kanałów (czas czy długość fali), a dopiero potem oceń, czy w torze są elementy zasilane (aktywne) czy wyłącznie pasywne (pasywna sieć optyczna).
