Lejek Büchnera to element aparatury wykorzystywany do filtracji próżniowej (pod zmniejszonym ciśnieniem). W praktyce technika analityka stosuje się go, gdy trzeba sprawnie oddzielić fazę stałą (osad, kryształy) od cieczy, a filtracja grawitacyjna byłaby zbyt wolna lub powodowała nadmierne straty.
Na schemacie lejek Büchnera identyfikuje się po typowych cechach konstrukcyjnych:
- płaskie dno z otworkami (perforowana płyta), na którym układa się krążek sączka,
- kształt cylindryczny czaszy, umożliwiający równomierne przyleganie sączka,
- przeznaczenie do pracy z kolbą ssawkową (często z gumową/adaptacyjną uszczelką), gdzie podciśnienie "zasysa" ciecz przez sączek.
Warianty niepoprawne w tego typu zadaniach zwykle przedstawiają inne lejki lub elementy aparatury, które nie mają perforowanej płyty i nie są typowo używane do filtracji próżniowej, np. zwykły lejek stożkowy do filtracji grawitacyjnej (brak płaskiej perforowanej płyty) albo lejek separacyjny do rozdziału cieczy niemieszających się (korek i kranik, inne przeznaczenie). Zdarza się też pomylenie z elementami do dozowania lub odbioru cieczy, które nie współpracują z sączkiem w opisany sposób.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz element przeznaczony do szybkiego odsączania i rozpoznajesz płytkę z otworami (miejsce dla krążka sączka), to najczęściej chodzi o lejek Büchnera. Jeśli widzisz kranik lub korek i brak perforowanej płyty, to prawdopodobnie jest to inna aparatura niż do filtracji próżniowej.
