Schemat pomiarowy przeznaczony do pomiaru rezystancji izolacji pary żył a-b rozpoznaje się po tym, że układ ma charakter wysokoomowy: mierzy się prądy upływu przy przyłożonym napięciu stałym, aby ocenić stan dielektryka i ewentualne zawilgocenie lub przebicia.
Rezystancja izolacji jest parametrem diagnostycznym, który mówi, jak dobrze żyły są od siebie (lub od ziemi) odizolowane. W praktyce instalatora/montera pozwala to wykryć:
- upływności spowodowane wilgocią,
- przetarcia i uszkodzenia izolacji,
- zwarcia między żyłami lub do ekranu/ziemi.
Odpowiedź "tłumienia linii telefonicznej" jest niepoprawna, ponieważ tłumienie dotyczy toru w funkcji częstotliwości i wymaga pomiarów transmisyjnych (sygnał testowy, poziomy/analizator), a nie prostego układu wysokoomowego do badania upływu.
Odpowiedź "rezystancji pętli żył a-b" jest niepoprawna, bo rezystancję pętli mierzy się jako niską rezystancję ciągłości obwodu (sumę rezystancji obu żył w pętli). Taki pomiar wykorzystuje inne zakresy i metody (małe napięcia, większe prądy pomiarowe) niż pomiar izolacji.
Odpowiedź "impedancji falowej linii telefonicznej" także jest niepoprawna: impedancja falowa to parametr falowy linii w warunkach pracy dla sygnałów zmiennych, a jej wyznaczanie wymaga metod z zakresu teorii linii długich i pomiarów AC/impulsowych, nie zaś typowego testu izolacji DC.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na schemacie widzisz pomiar "bardzo dużych oporów" (rzędy megaomów) i źródło napięcia stałego używane do testu dielektryka, myśl o rezystancji izolacji, a nie o parametrach transmisyjnych.
