W energetyce i instalacjach spalania rozróżnia się kilka głównych grup zanieczyszczeń, a metody ich ograniczania są zwykle wyspecjalizowane. Odpowiedź "tlenków azotu." jest właściwa, gdy schemat przedstawia rozwiązanie typowe dla redukcji NOx (np. działania w strefie spalania albo wtórne oczyszczanie spalin). Tlenki azotu powstają przede wszystkim w wysokich temperaturach spalania, dlatego wiele metod skupia się na warunkach spalania lub na reakcji redukcji NOx w strumieniu spalin.
Odpowiedź "węglowodorów." jest niepoprawna, ponieważ ograniczanie emisji węglowodorów (niespalonych lub częściowo spalonych związków organicznych) wiąże się zwykle z dopalaniem, utlenianiem katalitycznym, poprawą procesu spalania lub uszczelnieniami i hermetyzacją źródeł emisji. To inny problem technologiczny niż typowa redukcja NOx.
Odpowiedź "dwutlenku siarki." jest niepoprawna, bo SO2 jest związany głównie z zawartością siarki w paliwie. Jego redukcja odbywa się przez odsiarczanie spalin (instalacje odsiarczania) albo dobór paliwa o mniejszej zawartości siarki. Układ redukcji NOx nie jest automatycznie układem redukcji SO2.
Odpowiedź "dwutlenku węgla." jest niepoprawna, ponieważ CO2 jest podstawowym produktem spalania paliw węglowych i gazowych. Ograniczanie emisji CO2 dotyczy przede wszystkim efektywności energetycznej, zmiany paliwa, ograniczania zużycia energii lub rozwiązań typu wychwyt i składowanie. To inna kategoria działań niż typowe technologie celowane w NOx.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawia się schemat instalacji, warto najpierw skojarzyć elementy procesu z grupą zanieczyszczeń (NOx vs SO2 vs CO2 vs węglowodory), a dopiero potem wybrać odpowiedź. Pomyłki najczęściej wynikają z mylenia oczyszczania spalin (SO2/pył) z rozwiązaniami stricte "denitryfikacyjnymi" (NOx).
