Pomiar impedancji pętli zwarcia polega na wyznaczeniu impedancji toru, którym popłynie prąd zwarciowy w przypadku uszkodzenia (np. zwarcia przewodu fazowego do przewodu ochronnego lub doziemienia). Wynik jest kluczowy dla sprawdzenia, czy zabezpieczenie (np. wyłącznik nadprądowy) zadziała wystarczająco szybko, czyli czy spełniony jest warunek skuteczności ochrony przez samoczynne wyłączenie zasilania.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "impedancji pętli zwarcia"? Schemat pomiarowy tego typu zwykle pokazuje podłączenie miernika tak, aby wymusić krótki prąd testowy w pętli obejmującej źródło zasilania, przewód fazowy oraz tor powrotny (PE lub N), a następnie na podstawie spadku napięcia wyznaczyć impedancję. To odróżnia go od pomiarów czysto rezystancyjnych wykonywanych prądem stałym lub małym prądem pomiarowym.
- Odpowiedź "rezystancji uziemienia" jest nieprawidłowa, ponieważ ten pomiar dotyczy głównie jakości uziomu i połączeń do ziemi. W praktyce wymaga innego układu (np. z sondami pomocniczymi lub metodami cęgowymi) i mierzy rezystancję uziomu, a nie impedancję pętli zwarciowej całej instalacji.
- Odpowiedź "rezystancji izolacji" jest nieprawidłowa, bo pomiar izolacji wykonuje się napięciem stałym (typowo setki woltów DC) między żyłami/żyłą a PE, aby ocenić stan izolacji. Schemat takiego badania wygląda inaczej i nie służy do oceny prądu zwarciowego.
- Odpowiedź "ciągłości żył kabla energetycznego" jest nieprawidłowa, ponieważ badanie ciągłości to pomiar małej rezystancji przewodów/połączeń (często prądem co najmniej kilkuset mA), potwierdzający brak przerwy i poprawne połączenia. Nie wyznacza ono parametrów pętli zwarcia ani warunku zadziałania zabezpieczeń.
Wskazówka egzaminacyjna: patrząc na schemat, zwróć uwagę, czy miernik jest wpięty tak, by "zamknąć pętlę" przez L oraz PE/N (typowe dla pętli zwarcia), czy też pokazuje podawanie napięcia DC (izolacja), dodatkowe elektrody/sondy (uziemienie) albo pomiar małej rezystancji jednego przewodu (ciągłość).
