Wzbogacanie grawitacyjne w osadzarce pulsacyjnej (jigu) opiera się na różnicach gęstości i zachowaniu ziaren w ośrodku wodnym. Kluczowym elementem jest pulsujący ruch wody (pulsacje), który cyklicznie rozluźnia i zagęszcza warstwę materiału. W efekcie złoże ulega stratyfikacji: ziarna cięższe i zwykle większe mają tendencję do przemieszczania się w dół, a lżejsze pozostają wyżej. Następnie uwarstwione frakcje są odbierane jako różne produkty.
Odpowiedź "grawitacyjnego na stole koncentracyjnym" jest błędna, bo stół wykorzystuje głównie ruch posuwisto-zwrotny i spływ cienkiej warstwy wody po pochylonej powierzchni, a rozdział zachodzi w warunkach filmu wodnego, a nie w pulsującym złożu w komorze osadzarki.
Odpowiedź "magnetycznego na separatorze taśmowym" nie pasuje, ponieważ separacja magnetyczna wymaga pola magnetycznego i podatności magnetycznej minerałów; w typowym układzie występują elementy magnetyczne (bęben/rolka/magnes) i transport taśmą, a rozdział nie wynika z pulsacji wody ani z uwarstwienia gęstościowego.
Odpowiedź "flotacyjnego w maszynie flotacyjnej" jest niepoprawna, bo flotacja bazuje na różnicach właściwości powierzchni (hydrofobowość/hydrofilowość), napowietrzaniu i tworzeniu piany z koncentratem. Schemat flotacji zwykle wskazuje dopływ powietrza, mieszanie i odbiór piany, a nie pulsacje i uwarstwienie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na schemacie kluczowe są zjawiska unoszenie–opadanie złoża i rozdział wynikający z gęstości, myśl o metodach grawitacyjnych (osadzarki). Gdy kluczowe jest pole magnetyczne — separacja magnetyczna; gdy piana i odczynniki — flotacja.
