W resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) u osoby dorosłej w podstawowych zabiegach resuscytacyjnych (BLS) przyjmuje się schemat 30:2, czyli 30 uciśnięć klatki piersiowej i następnie 2 oddechy ratownicze. Taki układ ma praktyczny cel: seria uciśnięć pomaga podtrzymać krążenie i dostarczać krew (a więc i tlen) do mózgu oraz serca, a dwa oddechy służą okresowemu uzupełnieniu tlenu.
Dlaczego właśnie 30 uciśnięć? W praktyce dąży się do tego, aby przerwy w uciskaniu były możliwie krótkie. Zbyt częste przerywanie uciśnięć na oddechy pogarsza utrzymanie przepływu krwi. Z kolei całkowite pomijanie oddechów może być niewłaściwe, gdy ratownik jest przeszkolony i jest w stanie je wykonać, zwłaszcza jeśli przyczyna zatrzymania krążenia mogła być oddechowa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "60:2" wprowadza zbyt długą serię uciśnięć pomiędzy oddechami w typowym schemacie BLS i nie jest standardową proporcją nauczaną dla RKO dorosłych.
- "2:30" odwraca sens zapisu; w RKO zapis podaje liczbę uciśnięć, a dopiero potem liczbę oddechów. Taka proporcja sugerowałaby skrajnie nieefektywną organizację działań.
- "2:2" jest zbyt małą liczbą uciśnięć między oddechami; prowadziłoby to do licznych przerw i utrudniałoby utrzymanie skutecznego krążenia.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że w BLS u dorosłych najpierw dominuje praca uciśnięć (duża liczba), a oddechy są krótkim dodatkiem (mała liczba). Dlatego proporcja ma postać "dużo : mało", czyli 30:2.
