W doborze obudowy podporowej do ściany podsadzkowej kluczowe są dwa niezależne kryteria: (1) dopasowanie zakresu wysokości roboczej sekcji do wysokości ściany oraz (2) zgodność technologii prowadzenia ściany z konstrukcją obudowy.
Oznaczenie typu 15/32 jest zapisem minimalnej i maksymalnej wysokości w decymetrach, czyli odpowiada zakresowi 1,5–3,2 m. Dla ściany o wysokości 3,0 m potrzebna jest obudowa, której zakres obejmuje tę wartość (3,0 m musi mieścić się pomiędzy minimum i maksimum).
Drugie kryterium to końcowy człon symbolu, który informuje o technologii. Dla ściany podsadzkowej wymagane jest oznaczenie Pp, ponieważ obudowa musi współpracować z procesem podsadzania przestrzeni za obudową (wypełnianie materiałem podsadzkowym). Dlatego poprawna jest odpowiedź "Tagor-15/32-Pp": spełnia zakres wysokości (1,5–3,2 m) i ma wymagane oznaczenie podsadzkowe.
Pozostałe propozycje odpadają z konkretnych powodów:
- "Glinik 13/29 Pz" ma maksimum 2,9 m, więc dla 3,0 m jest za niska, a dodatkowo Pz wskazuje technologię zawałową, nie podsadzkową.
- "Glinik 18/32 Pz" ma zakres wysokości obejmujący 3,0 m, ale końcówka Pz oznacza ścianę zawałową, więc nie spełnia wymogu technologicznego dla podsadzki.
- "Fazos 15/31 Oz" wysokościowo może pasować, jednak Oz wiąże się z rozwiązaniem zawałowym/osłonowym, a nie z podsadzką.
Na egzaminie warto zawsze czytać symbol "od końca": najpierw sprawdź, czy technologia (tu Pp) jest zgodna z rodzajem ściany, a dopiero potem dopasuj zakres wysokości.