Długie ściany działowe (powyżej 5 m) o grubości ½ cegły są elementami smukłymi i w praktyce łatwo ulegają zarysowaniu. Rysy mogą wynikać m.in. z odkształceń termicznych, niewielkich przemieszczeń konstrukcji, skurczu zaprawy czy lokalnych osiadań. Aby ograniczyć pękanie i "spiąć" mur na długości, stosuje się zbrojenie poziome prowadzone w spoinach poziomych.
Odpowiedź "bednarką w spoinach poziomych co 2-3 warstwę." jest właściwa, ponieważ bednarka (płaskownik stalowy) ułożona w zaprawie tworzy ciągłe wzmocnienie pracujące na rozciąganie w kierunku długości ściany. Rozstaw co 2–3 warstwy jest typowym zaleceniem wykonawczym dla takich przegród i zapewnia równomierne usztywnienie bez "słabych odcinków" pomiędzy zbrojeniami.
Odpowiedź "bednarką w spoinach pionowych w odstępach co ok. 1 m." jest nieprawidłowa, bo w tym przypadku kluczowe jest wzmocnienie w kierunku długości muru; zbrojenie pionowe nie zastępuje zbrojenia poziomego i nie ogranicza skutecznie rys wywołanych rozciąganiem wzdłuż ściany.
Odpowiedź "siatką z prętów ø 8 w pierwszej i ostatniej spoinie poziomej." jest zbyt punktowa: umieszczenie zbrojenia tylko w skrajnych spoinach nie zapewnia wzmocnienia na całej wysokości i nie ogranicza rys w strefach pośrednich. Dodatkowo średnica i forma zbrojenia muszą być dobrane do technologii, a nie "symbolicznie" na początku i końcu muru.
Odpowiedź "ciętym włóknem szklanym dodawanym do zaprawy murarskiej." nie jest równoważna zbrojeniu stalowemu w spoinie. Włókna mogą poprawiać pewne właściwości zaprawy, ale jako jedyne rozwiązanie nie zapewniają ciągłego, przewidywalnego wzmocnienia muru na rozciąganie wzdłuż ściany działowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawia się warunek "długość > 5 m" dla ściany działowej, najczęściej chodzi o potrzebę zbrojenia poziomego prowadzonego w spoinach poziomych w regularnym rozstawie (np. co 2–3 warstwy).
