W technologii szycia odzieży dobór ściegu wynika z funkcji, jaką ma spełnić połączenie lub wykończenie materiału. Ścieg widoczny na rysunku jest typowy dla operacji, których celem jest zabezpieczenie surowej krawędzi tkaniny lub dzianiny. Takie zabezpieczenie ogranicza strzępienie nitek, poprawia trwałość wyrobu i ułatwia dalsze szycie (np. łączenie elementów w szwy).
Odpowiedź "obrzucenia krawędzi elementów sukni" jest właściwa, ponieważ obrzucanie jest klasyczną operacją wykończeniową krawędzi – ścieg pracuje na brzegu materiału i tworzy osnowę/oplecenie, które stabilizuje krawędź. W praktyce spotyka się to m.in. przy elementach sukni, które będą następnie zszywane lub podwijane.
Pozostałe propozycje dotyczą innych operacji i wymagają innych ściegów lub sposobu szycia:
- "podszycia kryto obrębu w spódnicy" – podszycie kryte ma być mało widoczne z prawej strony, zwykle wykonuje się je ściegiem krytym lub ręcznym odpowiednikiem, a nie ściegiem typowo obrzucającym krawędź.
- "przestębnowania kołnierza w bluzce" – przestębnowanie to najczęściej ścieg prosty (lub dekoracyjny) prowadzony w określonej odległości od krawędzi, który ma ustabilizować i estetycznie wykończyć element. Ścieg do obrzucania nie spełnia tu roli estetycznego przeszycia.
- "zmarszczenia brzegu falbanki" – marszczenie wymaga ściegu, który pozwala ściągnąć materiał (np. dwa równoległe długie ściegi lub ustawienia typowe dla marszczenia). Ścieg zabezpieczający krawędź nie jest przeznaczony do kontrolowanego tworzenia marszczeń.
Wskazówka egzaminacyjna: analizując rysunek ściegu, odpowiedz sobie na pytanie, czy ścieg zabezpiecza brzeg, łączy dwa elementy, czy pełni funkcję dekoracyjną. Dopiero potem dobieraj operację: obrzucanie, podszywanie, przestębnowanie lub marszczenie.
