W odzieży z dzianin kluczowe jest, że materiał ulega rozciąganiu podczas zakładania i w trakcie użytkowania. Dlatego ścieg dobierany do przeszycia obrębów (czyli wykończenia dołu lub krawędzi przez podwinięcie i przeszycie) powinien zapewniać odpowiednią elastyczność oraz trwałość, aby nitka nie zrywała się i aby krawędź nie falowała nadmiernie.
Odpowiedź "przeszycia obrębów w podkoszulku z dzianiny" pasuje do zastosowań, w których najczęściej wymaga się połączenia pracującego razem z dzianiną. Taki dobór jest zgodny z praktyką technologii odzieży: w bieliźnie i wyrobach dzianinowych liczy się komfort, płaskość przeszycia i odporność na wielokrotne rozciąganie.
- "stębnowania krawędzi płaszcza z popeliny" – stębnowanie w tkaninach zwykle ma charakter wzmacniający i dekoracyjny, a płaszczowe elementy są projektowane pod inne obciążenia i inne grubości warstw; nie jest to typowe skojarzenie dla ściegu używanego do obrębów w dzianinie.
- "podszycia spódnicy z wełny" – podszycie dotyczy podłożenia/wykończenia dołu (często z zapasem i z innym sposobem prowadzenia ściegu), a wełna jako tkanina ma inne wymagania niż dzianina; dobór ściegu bywa tu podporządkowany ukryciu przeszycia i stabilności krawędzi.
- "mocowania podtrzymywaczy w spodniach z dżinsu" – mocowanie podtrzymywaczy (szlufek) wymaga połączenia bardzo wytrzymałego, odpornego na szarpanie i punktowe obciążenia; to inne zadanie technologiczne niż przeszycie obrębu w dzianinie.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj, czy ścieg "pracuje" (czyli może się rozciągać), a dopiero potem łącz go z operacją. Jeżeli w odpowiedzi pojawia się dzianina i obręb, zwykle chodzi o wykończenie wymagające elastyczności i komfortu noszenia.
