W trakcie ścielenia łóżka z pacjentem pozostającym w łóżku priorytetem jest bezpieczeństwo chorego oraz utrzymanie stabilnej pozycji ciała. U pacjenta z zaawansowanym otępieniem ryzyko jest większe, ponieważ może on nie rozumieć sytuacji, wykonywać nagłe ruchy lub nie sygnalizować dyskomfortu, a jednocześnie ma ograniczoną możliwość samodzielnego skorygowania ułożenia.
Najbardziej niebezpieczny moment występuje wtedy, gdy opiekun musi przejść na drugą stronę łóżka. Jeśli w tym czasie pacjent nie jest zabezpieczony, może przemieścić się w stronę krawędzi i spaść. Dlatego właściwą praktyką jest podniesienie barierki po stronie, która w danym momencie pozostanie bez bezpośredniej kontroli opiekuna (zwykle po przeciwnej stronie do tej, przy której opiekun będzie pracował).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są właściwe?
- Podniesienie barierek po obu stronach przed ścieleniem może utrudnić wykonanie czynności (w tym poprawne naciągnięcie prześcieradła i dostęp do materaca) i nie jest konieczne w każdym etapie. Kluczowa jest właściwa asekuracja w odpowiednim momencie, a nie mechaniczne zastosowanie "wszystkiego naraz".
- Pozostawienie poduszek pod głową przez cały zabieg nie odnosi się do głównego ryzyka (upadku) i może utrudniać sprawną zmianę poszewek oraz prawidłowe ułożenie pacjenta.
- Przytrzymywanie chorego przy podkładaniu prześcieradła nie zastępuje zabezpieczenia środowiskowego. Dodatkowo może zwiększać dyskomfort pacjenta i obciążać opiekuna; bezpieczniej jest stabilizować pacjenta przez poprawne ułożenie oraz zastosowanie barierek, gdy opiekun zmienia stronę.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o ścielenie łóżka z pacjentem szukaj odpowiedzi, które minimalizują ryzyko upadku i wskazują właściwą kolejność działań (zabezpieczenie pacjenta zanim opiekun straci bezpośrednią kontrolę nad jego pozycją).
