Serwer DNS odpowiada za rozwiązywanie nazw (np. zamianę nazwy hosta na adres IP) oraz za obsługę stref DNS i rekordów takich jak NS, A/AAAA, CNAME czy MX. W systemach Linux jednym z najczęściej spotykanych rozwiązań serwerowych jest BIND (Berkeley Internet Name Domain). W praktyce administracyjnej często kojarzy się go także z nazwą procesu/usługi named oraz plikami konfiguracyjnymi typu named.conf.
Odpowiedź "bind." pasuje do roli serwera DNS, ponieważ BIND implementuje protokoły i funkcje DNS (autorytatywny serwer stref, rekurencja, przekazywanie zapytań, cache).
Pozostałe opcje nie są serwerami DNS:
- "samba." dotyczy usług SMB/CIFS (udostępnianie plików i drukarek oraz integracja z sieciami Windows/AD). Nie realizuje rozwiązywania nazw w DNS (choć może współpracować z DNS w środowiskach domenowych).
- "vsftpd." to serwer FTP. Jego zadaniem jest udostępnianie plików przez protokół FTP/FTPS, a nie obsługa zapytań DNS.
- "apache." to serwer WWW (HTTP/HTTPS). Służy do hostowania stron i aplikacji webowych, a nie do publikacji stref i rekordów DNS.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw przypisz każdą nazwę usługi do protokołu (DNS/HTTP/FTP/SMB). Jeśli protokół nie jest DNS, odpowiedź odpada. To proste pytanie sprawdzające umiejętność rozróżniania ról podstawowych demonów linuksowych.
