"Shareware" to model dystrybucji i licencjonowania, w którym użytkownik może otrzymać i uruchamiać program bez opłaty wstępnej, ale tylko w ramach wersji próbnej. Ograniczenie może dotyczyć czasu (np. kilka/kilkanaście dni), funkcji (okrojona funkcjonalność) albo komunikatów przypominających o konieczności zakupu.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że shareware polega na bezpłatnym rozpowszechnianiu programu na czas testów przed zakupem. Kluczowe są tu dwa elementy: (1) możliwość testowania bez opłaty oraz (2) oczekiwany zakup/licencja komercyjna po okresie próbnym, jeśli program ma być używany dalej lub w pełnej wersji.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne idee lub zawierają fałszywe uogólnienia:
- "bezpłatne rozprowadzanie aplikacji bez ujawniania kodu źródłowego" nie definiuje shareware, bo brak ujawnienia kodu dotyczy zwykle oprogramowania własnościowego i może występować także w produktach płatnych, freeware czy w wersjach trial. To kryterium nie rozstrzyga o shareware.
- "używanie programu bezpłatnie, bez żadnych ograniczeń" to raczej opis freeware (choć i tam warunki licencyjne mogą istnieć). W shareware ograniczenia są typowe i właśnie odróżniają je od w pełni bezpłatnego użytkowania.
- "nieograniczone korzystanie z programu tylko na jednym urządzeniu" miesza pojęcia: ograniczenie do jednego urządzenia bywa elementem niektórych licencji, ale shareware zwykle ogranicza czas/funkcje, a nie definiuje się go przez "nieograniczone" użycie na pojedynczym sprzęcie.
W praktyce administracji systemami warto rozpoznawać shareware podczas inwentaryzacji oprogramowania: po instalacji wersji próbnej należy kontrolować termin wygaśnięcia lub warunki dalszego użycia, aby uniknąć nielegalnego korzystania w środowisku szkolnym lub firmowym.
