W sieciach telekomunikacyjnych synchronizacja jest potrzebna, aby elementy transmisyjne pracowały z właściwą częstotliwością (i często także z właściwą relacją czasową), co ogranicza błędy, poślizg i problemy z rekonstruowaniem strumienia danych. Na schematach spotyka się kilka typowych modeli dystrybucji sygnału odniesienia.
Odpowiedź "Synchronizacja centralnym sygnałem zegarowym." oznacza układ, w którym istnieje jedno nadrzędne źródło (centralny zegar/wzorzec), a pozostałe węzły są od niego zależne i dostrajają się do dostarczonej referencji. Taki model rozpoznaje się po "promieniowaniu" referencji z jednego punktu do wielu odbiorców (logicznie: master → slave).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do tego modelu:
- "Synchronizacja zegarem własnym." sugeruje brak zewnętrznej referencji i niezależną pracę węzłów. Na schemacie odpowiadałoby to sytuacji bez nadrzędnego źródła taktowania (albo z wyraźnym zaznaczeniem, że każdy węzeł używa tylko lokalnego zegara).
- "Synchronizacja wzajemna." dotyczy mechanizmu, w którym elementy sieci uzgadniają odniesienie między sobą (peer-to-peer), a nie pobierają je z jednego centralnego punktu. Na rysunkach zwykle widać relacje pomiędzy węzłami bez jednego wyraźnie nadrzędnego wzorca.
- "Synchronizacja mieszana." (hybrydowa) to sytuacja, gdy część sieci korzysta z centralnej referencji, a część z innych mechanizmów (np. lokalnych lub wzajemnych), albo gdy występuje więcej niż jedno źródło i dodatkowe zależności. W typowym schemacie hybrydowym nie ma prostego układu "jeden do wielu" jako jedynej zasady.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy na schemacie jest jedno, wspólne źródło referencji dla całej reszty. Jeśli tak, najczęściej chodzi o synchronizację centralnym sygnałem zegarowym.
