Sieć reperów odniesienia to stabilne punkty wysokościowe, które stanowią bazę do porównywania wyników niwelacji w kolejnych epokach pomiarowych. Ich podstawowym zadaniem jest zapewnienie, że obserwowane zmiany wysokości na obiekcie wynikają z przemieszczeń obiektu, a nie z "pływania" punktów odniesienia.
Odpowiedź "3 repery" jest poprawna, ponieważ dopiero trzy niezależne punkty odniesienia pozwalają na weryfikację stabilności i uzyskanie minimalnej redundancji. Jeżeli w kolejnych pomiarach jeden reper odniesienia zacznie zmieniać wysokość (np. wskutek lokalnych osiadań gruntu), to mając trzy punkty można to wykryć przez porównania wzajemne i nie opierać całego układu na parze punktów, która nie daje rozstrzygnięcia.
Odpowiedź "2 repery" jest błędna, bo przy dwóch punktach można co najwyżej stwierdzić, że zmieniła się różnica wysokości między nimi, ale nie wiadomo, który reper jest niestabilny (a czasem niestabilne mogą być oba). Taki układ nie zapewnia wiarygodnego odniesienia do monitoringu przemieszczeń pionowych obiektu.
Odpowiedzi "4 repery" i "5 reperów" same w sobie mogą zwiększać niezawodność (większa redundancja, lepsza kontrola), ale nie stanowią minimalnego wymagania. W praktyce dobiera się liczbę reperów do odpowiedzialności obiektu, warunków gruntowych i oczekiwanej dokładności, jednak pytanie dotyczy minimum, a to zapewniają trzy repery.
Warto pamiętać też o praktycznej zasadzie: repery odniesienia powinny leżeć poza strefą wpływów obiektu, aby nie podlegały tym samym przyczynom przemieszczeń co obiekt monitorowany. Częstą pułapką na egzaminie jest mylenie reperów odniesienia z reperami kontrolnymi, które umieszcza się na samym obiekcie.
