W silniku krokowym wirnik ustawia się zgodnie z wypadkowym polem magnetycznym wytwarzanym przez uzwojenia stojana. Sterowanie polega na sekwencyjnym wzbudzaniu kolejnych faz (np. P1, potem P2), co powoduje, że położenie "wektora pola" przesuwa się o stały krok, a wirnik podąża za nim.
Odpowiedź (+P1)-(+P2)-(-P1)-(-P2) opisuje cykl, w którym:
- najpierw wzbudzana jest faza P1 z określoną biegunowością,
- następnie faza P2 w tej samej "dodatniej" orientacji,
- potem wracamy do P1, ale z biegunowością odwróconą,
- na końcu P2 z biegunowością odwróconą.
Taki przebieg odpowiada spójnemu przesuwaniu pola w jednym kierunku (dla ustalonej konwencji oznaczeń uzwojeń i przyjęcia, że "w prawo" oznacza obrót zgodny z tą kolejnością). Zmiana kolejności faz (np. P2→P1 zamiast P1→P2) zwykle odwraca kierunek obrotu, a błędne lub powtórzone stany mogą powodować zatrzymanie, drgania lub ruch w niepożądanym kierunku.
Dlaczego pozostałe sekwencje są niepoprawne w logice zadania:
- (-P1)-(+P1)-(+P2)-(-P2) miesza odwracanie biegunowości w obrębie tej samej fazy z przejściem do kolejnej fazy; pole nie przesuwa się równomiernie w jedną stronę w całym cyklu.
- (+P1)-(-P1)-(-P2)-(+P2) zaczyna od zmiany biegunowości tej samej fazy, co częściej odpowiada "przeskokowi" pola i może prowadzić do innego kierunku lub nieciągłości kroku.
- (-P1)-(-P1)-(+P2)-(+P2) zawiera powtórzenia stanów (dwa razy ten sam krok dla P1 i dwa razy dla P2), co nie tworzy poprawnej czterostanowej sekwencji przesuwu pola; w praktyce może skutkować brakiem ruchu w części cyklu lub nierówną pracą.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: kierunek obrotu wynika z kierunku "wędrówki" pola, a ten zależy od tego, czy przechodzisz fazami w porządku P1→P2, czy P2→P1 oraz czy odwrócenie biegunowości jest wykonywane konsekwentnie w całym cyklu.
