Silnik szeregowy prądu stałego ma uzwojenie wzbudzenia połączone szeregowo z twornikiem, więc w chwili rozruchu cały prąd płynie kolejno przez: rozrusznik, twornik i uzwojenie wzbudzenia.
Kluczowa własność rozruchu: gdy wirnik jeszcze się nie obraca (n≈0), nie powstaje siła elektromotoryczna (SEM) przeciwdziałająca napięciu zasilania. Oznacza to, że w pierwszej chwili startu prąd jest ograniczony praktycznie tylko rezystancją obwodu.
Wymagany prąd rozruchowy ma wynosić 2·IN, więc:
Iroz = 2·20 A = 40 A
Z prawa Ohma dla obwodu rozruchowego:
UN = Iroz · (Rt + RW + Rrozrusznika)
Podstawiamy dane:
440 V = 40 A · (0,5 Ω + 0,5 Ω + Rrozrusznika)
Najpierw wyznaczamy rezystancję całkowitą wymaganą przy 40 A:
Rcałk = 440/40 = 11 Ω
Rezystancja wewnętrzna silnika (twornik + wzbudzenie) wynosi:
Rt + RW = 0,5 Ω + 0,5 Ω = 1 Ω
Stąd rezystancja rozrusznika:
Rrozrusznika = 11 Ω − 1 Ω = 10 Ω
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 11 Ω to typowy błąd "zakotwiczenia": jest to rezystancja całkowita wymagana w obwodzie, ale nie uwzględnia odjęcia Rt i RW.
- 21 Ω i 22 Ω mogą wynikać z pomylenia prądu rozruchowego (40 A) z prądem znamionowym (20 A) albo z niepoprawnego dodawania/skalowania oporów.
W praktyce rezystor rozruchowy jest następnie stopniowo wyłączany (zmniejszany), bo wraz ze wzrostem prędkości rośnie SEM i prąd bezpiecznie maleje.