Skala Barthel, nazywana też Indeksem Barthel, jest narzędziem oceniającym sprawność funkcjonalną i poziom samodzielności osoby w wykonywaniu podstawowych czynności życia codziennego. W praktyce opiekuńczej wynik skali pomaga szybko określić, jakiego wsparcia potrzebuje podopieczny i w jakich obszarach (np. higiena, toaleta, przemieszczanie, poruszanie się, jedzenie).
Odpowiedź "sprawności funkcjonalnej człowieka" jest poprawna, ponieważ właśnie ten konstrukt mierzy skala: nie chorobę, nie pojedynczy objaw, lecz zdolność do samodzielnego funkcjonowania w ADL. Dzięki temu można zaplanować realny zakres pomocy (kto, kiedy i przy jakich czynnościach ma wspierać podopiecznego), a także monitorować zmiany w czasie, np. po rehabilitacji lub pogorszeniu stanu zdrowia.
Odpowiedź "ryzyka narażenia na powstanie odleżyn" jest nieprawidłowa, bo ryzyko odleżyn ocenia się innymi, dedykowanymi skalami. Choć mniejsza samodzielność może pośrednio zwiększać ryzyko odleżyn, Indeks Barthel nie służy do szacowania tego ryzyka i nie zawiera typowych elementów oceny skóry czy czynników ryzyka.
Odpowiedź "stopnia rozwoju odleżyny" również jest nieprawidłowa. Stopień (zaawansowanie) odleżyny opisuje się klasyfikacją/skalą stopniowania zmian skórnych, a nie skalą funkcjonalną. Barthel nie klasyfikuje ran ani ich głębokości.
Odpowiedź "bólu podopiecznego" jest błędna, ponieważ ból mierzy się skalami bólu (np. numerycznymi lub opisowymi). Barthel nie zawiera pozycji oceniających natężenie bólu; może natomiast wskazać, że ból pośrednio ogranicza wykonywanie czynności, ale nie jest to pomiar bólu jako takiego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się pytanie o "skalę Barthel", najczęściej chodzi o samodzielność i funkcjonowanie w ADL, a nie o profilaktykę odleżyn czy ocenę bólu.
