Kapitał własny przedsiębiorstwa to ta część pasywów bilansu, która pokazuje finansowanie majątku środkami należącymi do właścicieli oraz środkami wypracowanymi w toku działalności. W ujęciu bilansowym działa tu podstawowa zależność: Aktywa = Kapitał własny + Zobowiązania. Oznacza to, że kapitał własny jest przeciwieństwem kapitału obcego (zobowiązań).
Poprawna para to "kapitał powierzony i zysk netto". Kapitał powierzony rozumie się jako środki wniesione przez właścicieli (wkłady, udziały, akcje), czyli typowy element kapitału własnego. Z kolei zysk netto (wynik finansowy po opodatkowaniu) zwiększa kapitał własny, ponieważ może zostać zatrzymany w firmie i stanowić źródło finansowania dalszej działalności lub inwestycji.
Pozostałe propozycje są błędne, bo mieszają kapitał własny z długiem:
- "zysk netto i kredyt bankowy" – kredyt bankowy jest zobowiązaniem (finansowaniem obcym). Może zwiększać środki pieniężne, ale nie jest składnikiem kapitału własnego.
- "zysk netto i zobowiązania krótkoterminowe" – zobowiązania krótkoterminowe (np. wobec dostawców, urzędów) również są kapitałem obcym, bo wymagają spłaty.
- "zobowiązania krótkoterminowe i kapitał powierzony" – zawiera jeden składnik kapitału własnego, ale drugi jest typowym zobowiązaniem, więc para nie spełnia warunku pytania.
W praktyce (także w agrobiznesie) rozróżnienie to jest ważne przy ocenie stabilności: wzrost kapitału własnego następuje przez dopłaty właścicieli lub zatrzymanie zysku, natomiast kredyt i zobowiązania zwiększają ryzyko płynności, bo trzeba je spłacić w określonych terminach.
