Wykrywanie skrobi w bulwie ziemniaka wykonuje się klasyczną próbą jodową, czyli użyciem płynu Lugola (roztwór jodu w obecności jodku). Skrobia, a szczególnie jej frakcja amyloza, tworzy z cząsteczkami jodu kompleks inkluzyjny, który daje łatwo zauważalną zmianę barwy na granatową/niebieskoczarną. Dzięki temu odczynnik jest szybkim i prostym testem jakościowym w analizie materiału roślinnego.
Pozostałe propozycje dotyczą innych klas związków:
- Sudan III jest barwnikiem stosowanym do tłuszczów (lipidów); barwi je na czerwono/pomarańczowo, ale nie służy do identyfikacji skrobi.
- Stężony kwas azotowy(V) kojarzy się z reakcjami wykrywania białek (np. reakcje barwne związane z aminokwasami aromatycznymi) oraz silnymi procesami utleniania/nitrowania, a nie z selektywną próbą na skrobię w materiale roślinnym.
- Świeżo wytrącony wodorotlenek miedzi(II) wykorzystuje się w reakcjach związanych z cukrami i związkami wielowodorotlenowymi (tworzenie kompleksów, a w próbach redukcyjnych po ogrzaniu przejście w tlenek miedzi(I)), natomiast nie daje swoistej, charakterystycznej reakcji barwnej typowej dla skrobi.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać pary: Lugol–skrobia, Sudan–lipidy, miedź(II)–cukry, kwas azotowy(V)–białka. To ogranicza ryzyko pomyłek wynikających z podobieństwa "odczynnik barwny = każdy biopolimer".
